Burnt Productions

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: συμμετοχές-έκπληξη "της τελευταίας στιγμής" και φήμες για επανεμφάνιση του ΦΡΥΟΒΟΛΟΥ ΧΑΡΟΥΠΗ ! ! !

2007-05-17T04:43:00.000-07:00

Ως μη σοβαρό φεστιβάλ, το Burrnt είχε υποσχεθεί πως θα δεχθεί και τις συμμετοχές «της τελευταίας στιγμής», οι οποίες είναι συμμετοχές πραγματική έκπληξη που καθιστούν τον προγραμματισμό της δεύτερης ημέρας ένα μεγάλο αίνιγμα... Ισχυρή πεποίθηση πως θα καταλάβουν κάποια στιγμή τη σκηνή, έχουν σχηματίσει μέχρι τώρα οι περσινοί προβοκάτορες της ποίησης Τάο Κράο, αλλά και ο The Boy. Σχεδόν σίγουρο βέβαια θεωρείται το πέρασμα του καλλιτέχνη με το αινιγματικό ψευδεπίγραφο Beach Police (!!!). Και ως να μην έφταναν όλα αυτά, άρχισαν και πάλι να οργιάζουν οι φήμες για πιθανή επανεμφάνιση νέου τσουνάμι από τον περσινό θριαμβευτή (και διαπρεπή εκπρόσωπο του ελληνικού τραγουδιού) Δόκτωρα Φρυόβολο Χαρούπη –μετά του προστατεόμενού του, Μάριου Φουαγκρά Περλόν- με αφορμή και τις τελευταίες τους μεγάλες επιτυχίες «Παντελής έλλειψις θαλασσινού», «Σε Παρκλάάω» και «Ερωτική εβδομάς». Ίδωμεν...

[Και ΔΕΝ θα εμφανιστεί ο DEAD ELVIS & HIS ONE MAN GRAVE!]

Στον τάφο του, κάπου στην Disgraceland του Memphis, θα παραμείνει ο νεκρός Έλβις και δεν θα διαταράξει την αιωνιότητά του για χάρη του αθηναϊκού κοινού, όπως εντέχνως είχε αφήσει να εννοηθεί. Η "ζωντανή εμφάνιση" του δεν θα γίνει ποτέ. Δεν θα μπορούσε άλλωστε. Ίσως ανήμερα της Αναλήψεως... | www.myspace.com/onemangrave

Ανασκο(λο)πηση περσινού καψίματος & αναλυτικό πρόγραμμα φετινού καψίματος

2007-05-17T04:14:00.000-07:00

Ένας χρόνος πέρασε από το περσινό παρθενικό Burnt Festival και τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο. Μέχρι και το όνομα του φεστιβάλ άλλαξε... Αντί του αύξοντα αριθμού 2, παίρνει απλά ένα R παραπάνω στον τίτλο του και επανέρχεται ακόμα πιο εκκεντρικό και ιδιαίτερο, υποσχόμενο και φέτος εγκαύματα τρίτου βαθμού και πολλά βαρέλια της ξακουστής μπύρας Κάϊδερ.
Ένας χρόνος μετά, στο διάστημα του οποίου έχουν μεσολαβήσει πολλά: γράφτηκαν πολλά για την επιτυχία του περσινού Burnt, το myspace εισέβαλε στην καθημερινότητά μας (και της απέσπασε κανά δίωρο), η Μητέρα Φάλαινα Τυφλή πολλαπλασιάστηκε (και άνετα μπορεί να κατεβάσει ποδοσφαρική ομάδα), η Μόνικα υπέγραψε κανονικό συμβόλαιο, ο Boy επιτέλους κυκλοφόρησε τα 50 καταραμένα τραγούδια του, Palindrome και Spectralfire έπαιζαν φέτος πιο συχνά από τους Modrec (τους άνοιξε η όρεξη φαίνεται...), ο Τσιτουρίδης τελικά παραιτήθηκε και άλλα τέτοια σημαντικά... Και κοιτάζοντας ξανά όλα αυτά, νιώθουμε την ευθύνη βαριά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα τη σηκώσουμε κιόλας. Πιστοί στις αρχές μας, αποφασίσαμε να ελαφρύνουμε κι άλλο τη διάθεση για φέτος, να τολμήσουμε λίγο παραπάνω, να ξεφύγουμε που λένε. Ό,τι και να δείξει το πείραμα, η χημεία είναι με το μέρος μας. Δύο πανηγυρικές (ή και πανηγυρτζίδικες) βραδιές ιδιαίτερης τραγουδοποιίας που –παρ’ότι ήδη «καμμένη»- πρόκειται να κάψει –κι άλλο- κοινό και καλλιτέχνες.
Και φυσικά, από πλευράς μας, ισχύει -όπως είχαμε γράψει και για τα πέρσι- η «εγγύηση για εξάλειψη μέχρι και της τελευταίας σταγόνας καθωσπρεπισμού»! Καθώς και η «συνεχής (κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ) μεταπήδηση από το χαβαλέ στο σοβαρό και από το σοβαρό στο σοβαροφανές (δηλαδή ξανά τροφή για χαβαλέ) που ίσως βοηθήσει ώστε να υπερνικήσει όλων (ως κοινή συνισταμένη) η λυτρωτική ελαφρότητα που κάνει πάντα τα πράγματα να φαίνονται πιο απλά και πιο όμορφα και –γιατί όχι βρε αδερφέ;- πιο καθημερινά...». Ε, άμα δεν αντιγράψουμε και λιγάκι το περσινό δελτίο τύπου, τι σόι Έλληνες αρπακολατζήδες είμαστε;...

Και έτσι έχει το φετινό πρόγραμμα του Burrnt αναλυτικά. Το πρόγραμμα κάθε μέρα ξεκινά στις 21.30, η είσοδος είναι 9 εβρό (για κάθε μέρα) και 15 εβρό (ενιαίο εισιτήριο και για τις δύο μέρες). (και που αλλού; ...στο Μικρό Μουσικό Θέατρο...!)

DAY ONE – ΠΕΜΠΤΗ 17 ΜΑΪΟΥ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΥΛΑΚΗΣ

Ο Μιχάλης Μουλάκης επιθυμεί να γνωρίζετε μόνο ότι γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972 και ότι γράφει παιδικά τραγούδια για μεγάλους. Ειρήσθω εν παρόδω, η τελευταία του δημόσια ζωντανή εμφάνιση προλόγιζε εκείνη του ωδικού κήτους της Μητέρας Φάλαινας Τυφλής.

ΟΜΟΡΦΟΒΙΚΟΣ

Ο Ομορφοβικός βαρέθηκε να ακούει τον αγαπημένο του Θεοδωράκη από τα μεγάφωνα στις πορείες και στις συγκεντρώσεις και αποφάσισε να φτιάξει την επαναστατική μουσική της εποχής του. Πρόκειται για την πρώτη ζωντανή εμφάνιση του Ομορφοβικού, που εδώ και χρόνια αρνείται πεισματικά ν’αλλάξει την πορεία της ελληνικής μουσικής και αποφεύγει τη δημόσια έκθεση.

MARY

Η Μαίρη, αφήνει για ένα βράδι το Αγόρι στο σπίτι, και τραγουδά ελληνικό ρεπερτόριο που θεραπεύει τα καμμένα χέρια και απαλύνει τις πληγές.
www.myspace.com/maryandtheboy

KUBARA & ΑΔΕΡΦΕΣ ΠΑΥΛΙΚΟΥ

Με δύο κείμενα του Ερίκ Σατί αυτοσυστήνεται το τετραπρόσωπο τραγουδοποιητικό σχήμα των Kubara:

(Κείμενο 1) «Ο καλλιτέχνης πρέπει να προγραμματίζει τη ζωή του. Ιδού το ακριβές πρόγραμμα των καθημερινών μου δραστηριοτήτων: Έγερση: στις 7.18 έμπνευση: από τις 10.23 ως τις 11.47. Γευματίζω στις 12.11 και σηκώνομαι από το τραπέζι στις 12.14. Σωτήριος περίπατος με άλογο στο πάρκο μου, από τις 13.19 ως τις 14.53. Νέα έμπνευση από τις 15.12 ως τις 16.07. Ασχολίες διάφορες (ξιφομαχία, στοχασμοί, ακινησία, επισκέψεις, διαλογισμός, ασκήσεις δεξιοτεχνίας, κολύμπι κ.τ.λ.) από τις 16.21 ως τις 18.47. Το δείπνο σερβίρεται στις 19.16 και στις 19.20 έχω τελειώσει. Ακολούθως, από τις 20.09 ως τις 21.59, συμφωνικές αναγνώσεις μεγαλοφώνως. Πηγαίνω για ύπνο στις 22.37 ακριβώς. Μια φορά τη βδομάδα- κάθε Τρίτη- πετάγομαι ξαφνικά από το κρεβάτι στις 3.19».

(Κείμενο 2) «Καταπληκτικές παραστάσεις, υπέροχα νούμερα και ατραξιόν, κλόουν-μουσικοί, τραγουδιστές με φωνή, ο άνθρωπος που κάνει θαύματα με το κόντρα-ντο, ο εγγαστρίμυθος βαρύτονος, ο ταχυδακτυλουργός που καταπίνει νότες, η σχοινοβάτις σε συγχορδία ενάτης, ο άνθρωπος κροταλίας που παίζει συγχρόνως σαξόφωνο και μεταλλόφωνο, η γυναίκα που συστέλλει τη διαστολή των μέτρων, η ντίβα με τις πλαστικές παύσεις κτλ. Θεάματα τερπνά και ποικίλα».

Την Kubara κάνουν οι: Παναγιώτης Τσεβάς (ή Παναγιωτάκης Βοκτάς) στο ακορντεόν, ο Βασίλης Μαντζούκης (ή Σκύλος) στην ηλεκτρική κιθάρα και τα τύμπανα, ο Αντώνης Μαράτος στο μπάσο (ή κλαρίνο!) και η Μάρθα Φριντζήλα (ή Μάρθα Φιτζέραλντ) στο τραγούδι. Μαζί τους θα είναι και οι αδελφές Παυλίκου σε τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε.

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΖΑΓΡΕΑΣ

Το μεγάλο όνομα της day one! Ο Τηλέμαχος Ζαγρέας και οι ΣαΤυρι παρουσιάζουν ένα πρόγραμμα με κομμάτια απ’τον πρόσφατο δίσκο με τίτλο ‘Το λόγο έχει ο Ζεύς’ αλλά και απο τις δύο προηγούμενες δουλειές του Ολύμπιου καλλιτέχνη (γνωστός και για την εισαγωγή του όρου ‘olymporock’), με ύφος αριστοφανικό και διονυσιακό και στυλ βουκολικό. Εκεί οι κορυφές του Ολύμπου συναντιούνται με τα Ιρλανδικά ντολμέν και το ρεμπέτικο αποκτά country διαθέσεις.

Special appearance: SOLA TAKUNI ‘Are they dead, are they alive? Are they boyz, are they girls? Do they eat snails or drink cock-tails? What is their favourite game? Do deaf and blind people with short or long or curly hair deserve to dance? Is there a way to the oil crisis? Why (independent question)?’ Αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με την ταυτότητα και την ανθρωπότητα αποτελούν το βιογραφικό (;?;) που απέστειλε με αξιοπερίεργη μυστικότητα στα γραφεία μας η (ή οι;) sOLa taKUNI. Και αυτά (και όχι μόνο) τα ερωτήματα είναι έτοιμη/έτοιμοι/έτοιμες να απαντήσουν στο αθηναϊκό κοινό σε μια ειδικού τύπου μοναδική performance.
www.myspace.com/solatakuni

DAY TWO – ΠΕΜΠΤΗ 18 ΜΑΪΟΥ

LARRY GUS

"Everytime I stumble upon you my heart stops... and then starts!” Ο Λάρυγγας, μπασίστας των Ginger (πολλές συναυλίες, μηδενικό following), θα παρουσιάσει με άτεχνο τρόπο ένα συνονθύλευμα από ακουστικά, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά όργανα, παιδικά παιχνίδια, φωνές και κρουστά. Οι λέξεις-κλειδιά είναι: αρρυθμία, υποτακτικότητα, έντονο DSP.
www.myspace.com/larrygus

ΛΟΛΕΚ

Ο τραγουδοποιός Λόλεκ από τους κύριους εμπρηστές του περσινού Burnt, Bolek & Lolek, συνεχίζει και εύχεται σε όλους καλή διασκέδαση. Πρόκειται να εκθέσει –πέρα από τον εαυτό του- τις καινούριες του προσωπικές δημιουργίες (που φανερώνουν πλέον απροκάλυπτα και αριστουργηματικά τι έχει καταλάβει τόσα χρόνια που ακούει Bob Dylan, Leonard Cohen και Johnny Cash) χωρίς να διστάσει βέβαια να επεκτείνει τη θεματολογία του και σε τραγούδια για εκείνο το είδος της πανίδας που οι επιστήμονες αποκαλούν ‘αρνί’.

FELIZOL

Διασκεδάζοντας τις εντυπώσεις από την περσινή του απουσία από το Burnt και μη αντέχοντας πλέον την εσωτερική διάσπαση (με τον Veslemes), ο ηλεκτρονικός τραγουδοποιός υιοθετεί την εύγλωττη ψευδωνυμία Felizol και υπόσχεται ένα one man show που περιγράφεται –από τον ίδιο- με τους όρους ‘Hardware/Software Pop’, ‘Minimamal/Maximamal Techno’, ‘Fish’n’Clicks’, ‘Fairytalelectro’ & ‘Love Songs for Biscuits and Tea’. Η εμφάνιση στο Burrnt συμπίπτει πανηγυρικά με την κυκλοφορία του track ‘Another Night In A Rented Room’ από το βερολινέζικο label International Deejays Gigolo Records.
www.myspace.com/felizol

DJ ANARXX

Ξεκίνησε πρίν από 7-8 χρόνια να ακούει συνειδητά jungle (έτσι χαρακτηριζόταν αρχικά το drum 'n' bass πριν καθιερωθεί ο νέος αυτός όρος). Τα ακούσματα της δημοτικής παράδοσης, ωστόσο, είναι ένα στοιχείο που τον συνόδευε από μικρό. Μέσα από την ανάμειξη της jungle μουσικής με τα εγχώρια άσματα, δημώδη ή λαϊκά, επιδιώκει να αναδείξει τη μοναδικότητα και την αυθεντικότητα αυτών των μουσικών εκφάνσεων. Παρομοιάζοντας τα τύμπανα και τα basslines της jungle με τους ήχους της αστραπής και της βροντής και, κατ' επέκταση, με τους αρχέγονους ήχους της μητέρας φύσης, κατανοείται πώς δένουν αρμονικά με τις αυθεντικές εκφράσεις της ανθρώπινης ψυχής, της χαράς, του καημού, της λύπης, του πόνου, της ελπίδας, όπως αποδίδονται από το κλαρίνο, το βιολί, το λαούτο. Και το δέσιμο αυτό έρχεται πλέον να τονίσει την ανάγκη της επανένωσης του ανθρώπου με τη φύση, βασισμένη στην αγάπη και το σεβασμό. Ο ίδιος λέει απλά: "Δεν μπορώ να ρεμιξάρω τραγούδια που δεν μου αρέσουν πραγματικά. Δεν βγαίνουν καλά."
www.myspace.com/djanarxx

Η Kubara και οι Αδερφές Παυλίκου σε τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε!!!

2007-05-15T15:16:00.000-07:00

Με δύο κείμενα του Ερίκ Σατί αυτοσυστήνεται το τετραπρόσωπο τραγουδοποιητικό σχήμα των Kubara:

(Κείμενο 1) «Ο καλλιτέχνης πρέπει να προγραμματίζει τη ζωή του. Ιδού το ακριβές πρόγραμμα των καθημερινών μου δραστηριοτήτων: Έγερση: στις 7.18 έμπνευση: από τις 10.23 ως τις 11.47. Γευματίζω στις 12.11 και σηκώνομαι από το τραπέζι στις 12.14. Σωτήριος περίπατος με άλογο στο πάρκο μου, από τις 13.19 ως τις 14.53. Νέα έμπνευση από τις 15.12 ως τις 16.07. Ασχολίες διάφορες (ξιφομαχία, στοχασμοί, ακινησία, επισκέψεις, διαλογισμός, ασκήσεις δεξιοτεχνίας, κολύμπι κ.τ.λ.) από τις 16.21 ως τις 18.47. Το δείπνο σερβίρεται στις 19.16 και στις 19.20 έχω τελειώσει. Ακολούθως, από τις 20.09 ως τις 21.59, συμφωνικές αναγνώσεις μεγαλοφώνως. Πηγαίνω για ύπνο στις 22.37 ακριβώς. Μια φορά τη βδομάδα- κάθε Τρίτη- πετάγομαι ξαφνικά από το κρεβάτι στις 3.19».

(Κείμενο 2) «Καταπληκτικές παραστάσεις, υπέροχα νούμερα και ατραξιόν, κλόουν-μουσικοί, τραγουδιστές με φωνή, ο άνθρωπος που κάνει θαύματα με το κόντρα-ντο, ο εγγαστρίμυθος βαρύτονος, ο ταχυδακτυλουργός που καταπίνει νότες, η σχοινοβάτις σε συγχορδία ενάτης, ο άνθρωπος κροταλίας που παίζει συγχρόνως σαξόφωνο και μεταλλόφωνο, η γυναίκα που συστέλλει τη διαστολή των μέτρων, η ντίβα με τις πλαστικές παύσεις κτλ. Θεάματα τερπνά και ποικίλα».

Την Kubara κάνουν οι: Παναγιώτης Τσεβάς (ή Παναγιωτάκης Βοκτάς) στο ακορντεόν, ο Βασίλης Μαντζούκης (ή Σκύλος) στην ηλεκτρική κιθάρα και τα τύμπανα, ο Αντώνης Μαράτος στο μπάσο (ή κλαρίνο!) και η Μάρθα Φριντζήλα (ή Μάρθα Φιτζέραλντ) στο τραγούδι. Μαζί τους θα είναι και οι Αδελφές Παυλίκου σε τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε.

Ο dj:anarxx κλείνει πανηγυρτζίδικα το BURRNT!!!

2007-05-15T15:07:00.000-07:00

Ξεκίνησε πρίν από 7-8 χρόνια να ακούει συνειδητά jungle (έτσι χαρακτηριζόταν αρχικά το drum 'n' bass πριν καθιερωθεί ο νέος αυτός όρος). Τα ακούσματα της δημοτικής παράδοσης, ωστόσο, είναι ένα στοιχείο που τον συνόδευε από μικρό. Μέσα από την ανάμειξη της jungle μουσικής με τα εγχώρια άσματα, δημώδη ή λαϊκά, επιδιώκει να αναδείξει τη μοναδικότητα και την αυθεντικότητα αυτών των μουσικών εκφάνσεων. Παρομοιάζοντας τα τύμπανα και τα basslines της jungle με τους ήχους της αστραπής και της βροντής και, κατ' επέκταση, με τους αρχέγονους ήχους της μητέρας φύσης, κατανοείται πώς δένουν αρμονικά με τις αυθεντικές εκφράσεις της ανθρώπινης ψυχής, της χαράς, του καημού, της λύπης, του πόνου, της ελπίδας, όπως αποδίδονται από το κλαρίνο, το βιολί, το λαούτο. Και το δέσιμο αυτό έρχεται πλέον να τονίσει την ανάγκη της επανένωσης του ανθρώπου με τη φύση, βασισμένη στην αγάπη και το σεβασμό. Ο ίδιος λέει απλά: "Δεν μπορώ να ρεμιξάρω τραγούδια που δεν μου αρέσουν πραγματικά. Δεν βγαίνουν καλά."
www.myspace.com/djanarxx

ΤΟ ΛΟΓΟ ΕΧΕΙ Ο ΖΕΥΣ! ΚΑΙ ο Τηλέμαχος Ζαγρέας στο Burrnt!

2007-05-07T14:28:00.000-07:00

Ο Τηλέμαχος Ζαγρέας και οι ΣαΤυρι θα παρουσιάσουν ειδικά για το Burrnt Festival ένα πρόγραμμα με κομμάτια απ'τον πρόσφατο δίσκο με τίτλο 'Το λόγο έχει ο Ζευς' αλλά και από τις δύο προηγούμενες δουλειές του Ολύμπιου καλλιτέχνη (γνωστός και για την εισαγωγή του όρου 'olymporock'), με ύφος αριστοφανικό και διονυσιακό και στυλ βουκολικό. Εκεί οι κορυφές του Ολύμπου συναντιούνται με τα Ιρλανδικά ντολμέν και το ρεμπέτικο αποκτά country διαθέσεις.

Το technical rider που μας παρέδωσε ο μάνατζερ του Ζαγρέα αναφέρεται πως θα χρησιμοποιηθούν επί σκηνής: ένας τζουράς, μία ακουστικη κιθάρα, μία ηλεκτρική, ένα ηλεκτρικό μπάσο, ένα σαξόφωνο, ένα μπάντζο, τρεις γαϊδουροφωνάρες και ένα καουμπόικο καπέλο, αλλά μπορεί και τα μισά απο αυτά...

Δεν χωράει συζήτηση για το ότι πρόκειται για το μεγάλο όνομα της πρώτης ημέρας του φεστιβάλ. Ένα act που θα συζητηθεί...

sOLA taKUNI will burn the house down!

2007-05-01T08:01:00.000-07:00

"Are they dead, are they alive?
Are they boyz, are they girlz?
Do they eat snails or drink cock-tails?
What is their favourite game?
Do deaf and blind people with short or long or curly hair deserve to dance?
Is there a way to the oil crisis?

Why? (independent question)

These and other fundamental questions about identity and humanity, are sOLa taKUNI ready to answer for the Athenian audience on Thursday 17th may in the place called 'the small music theatre’… are they?!

You should be expecting nothing but nothing.
The meeting points between music and theatre, collectivity and singularity, will and denial..
The thin line between sanity and madness, real and “fantastic”, real and surreal, real and fake.
(It is even said that they are going to win the YURIVISION contest without sending a demo…)

sOLa taKUNI take life very seriously. Same with Art. And life is too short. They are not here to make fun with anything but themselves. This is very serious!

sOLa taKUNI is already a Dadaistic legend."

[αυτό είναι το κείμενο, αυτούσιο, όπως μας έφτασε με αξιοπερίεργη μυστικότητα από κάποια άγνωστη χώρα (?;?) εκ μέρους των (της;) sOLa taKUNI. Βγάλτε άκρη μόνοι σας... Το σίγουρο είναι πως η ειδική τους εμφάνιση εν είδει special performance θα λάβει χώρα την πρώτη μέρα του Burrnt, ήτοι την Πέμπτη 17 Μαϊου στο Μικρό Μουσικό Θέατρο]

ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ BURRNT!!!

2007-04-25T15:19:00.000-07:00

Αν και ένα σοβαρό φεστιβάλ, οφείλει να λάβει συμμετοχές μέχρι και μία μέρα πριν την έναρξή του, το Burrnt Festival κλείνει σιγά σιγά το ρόστερ του, μιας και είναι αρκετά δύσκολο να χωρέσει κι άλλους (ε πόσοι πια;). Ακούγεται ότι θα εμφανιστούν 5 ονόματα την κάθε μέρα, ενώ θα υπάρχουν και special appearances από εκλεκτά μπουμπούκια της performance...! Ήδη περιμένουμε την ανάσταση του Dead Elvis (για live κατ'ευθείαν από τον τάφο!), ενώ τη συμμετοχή τους έχουν καπαρώσει ο Λόλεκ (με καινούρια κομμάτια-διαμάντια), ο Larry Gus, o περσινός απών Felizol και αναμείνατε για τα καλύτερα (τα κρατάμε για έκπληξη)!!!

Από τη Μάρθα Φιτζέραλντ, η οποία ισχυρίζεται πως θα εμφανιστεί μαζί με τους Kubara και τις Αδερφές Παυλίκου, λάβαμε τα δύο παρακάτω κείμενα (των οποίων η πατρότητα ανήκει στον αρχαίο Ερίκ Σατί):

ΚΕΙΜΕΝΟ 1
Ο καλλιτέχνης πρέπει να προγραμματίζει τη ζωή του. Ιδού το ακριβές πρόγραμμα των καθημερινών μου δραστηριοτήτων:
Έγερση στις 7.18. Έμπνευση: από τις 10.23 ως τις 11.47. Γευματίζω στις 12.11 και σηκώνομαι από το τραπέζι στις 12.14. Σωτήριος περίπατος με άλογο στο πάρκο μου, από τις 13.19 ως τις 14.53. Νέα έμπνευση από τις 15.12 ως τις 16.07. Ασχολίες διάφορες (ξιφομαχία, στοχασμοί, ακινησία, επισκέψεις, διαλογισμός., ασκήσεις δεξιοτεχνίας, κολύμπι κ.τ.λ.) από τις 16.21 ως τις 18.47. Το δείπνο σερβίρεται στις 19.16 και στις 19.20 έχω τελειώσει. Ακολούθως, από τις 20.09 ως τις 21.59, συμφωνικές αναγνώσεις μεγαλοφώνως. Πηγαίνω για ύπνο στις 22.37 ακριβώς. Μια φορά τη βδομάδα- κάθε Τρίτη- πετάγομαι ξαφνικά από το κρεβάτι στις 3.19.

ΚΕΙΜΕΝΟ 2
Καταπληκτικές παραστάσεις, υπέροχα νούμερα και ατραξιόν, κλόουν-μουσικοί, τραγουδιστές με φωνή, ο άνθρωπος που κάνει θαύματα με το κόντρα-ντο, ο εγγαστρίμυθος βαρύτονος, ο ταχυδακτυλουργός που καταπίνει νότες, η σχοινοβάτις σε συγχορδία ενάτης, ο άνθρωπος κροταλίας που παίζει συγχρόνως σαξόφωνο και μεταλλόφωνο, η γυναίκα που συστέλλει τη διαστολή των μέτρων, η ντίβα με τις πλαστικές παύσεις κτλ. Θεάματα τερπνά και ποικίλα...

Θα επανέλθουμε σύντομα για διευκρινίσεις και πλήρες πρόγραμμα!...

Και μέχρι τότε, ας αφήσουμε τις φήμες να οργιάσουν! (θα εμφανιστεί άραγε ο Φρυόβολος Χαρούπης;...)

άλλη μια περσόνα του περσινού Burnt. ladies and gentlemen: Monika in her own words:

2007-04-24T05:09:00.000-07:00

"Με είχανε πρήξει να κάνω ένα live ντε και καλά έτσι για να δούνε βρε παιδί μου πώς ακούγεται αυτή η μουσική εκτός υπολογιστή και cd. Άντε λέω, εντάξει. Μου ‘χε λείψει , η αλήθεια είναι, να βρεθώ επί σκηνής. «Εγώ όμως θέλω τσέλο να με συνοδεύσει!», τους έλεγα. «Πας καλά? Δε θέλεις μπάντα? Θα'σαι σα τη μύγα μες στο γάλα» μου έλεγαν. «Όχι εγώ θέλω τσέλο για μία λιτή εμφάνιση». Το τσέλο το βρήκα. Ωραία, αλλά που θα έπαιζα; Ένας φίλος μου, ο βασικός πρήχτης της κατάστασης, μου μίλησε για ένα φεστιβάλ τραγουδοποιών που θα γίνει στο ΜΜΘ. Μμμ…καλό μου ακούστηκε. Βέβαια είχα παίξει ήδη τόσες φορές σ’ αυτό το χώρο που σκέφτηκα ότι θα μου στερούσε τον ενθουσιασμό ενός καινούργιου χώρου αλλά τελικά με γέμισε η ζεστασιά των όμορφων αναμνήσεων. Τέλος πάντων, στην αρχή ήμουν αρκετά διστακτική. Ένα βράδυ είχα παρακολουθήσει τους Mary and the Boy και ο φίλος μου είπε ότι την ίδια μέρα ότι θα παίζει και ο Boy οπότε αναθάρρυνα μιας και τον εκτιμούσα, και ακόμα τον εκτιμώ φυσικά, αρκετά.. Βρεθήκαμε λοιπόν με έναν από τους τύπους που το διοργανώνουν και μου ζήτησε demo και όνομα. «Όνομα; Βάλε Μόνικα προς το παρόν και βλέπουμε». Τελικά, τ’ όνομα μου'μείνε… Η φάση βέβαια στράβωσε όταν μου είπε το όνομα του φεστιβάλ: Burnt. «Burnt; Ώχ». Πολύ κάψιμο μου μύρισε. Δε πα' να έπαιζε κι ο Elton John; Τι δουλειά είχα εγώ σ’ ένα φεστιβάλ που λέγεται Burnt; Εν τω μεταξύ όμως είχα πει στον τσελίστα, είχε συμφωνήσει και δε μπορούσα να κάνω πίσω. «Ό,τι είναι να γίνει ας γίνει. Θα το κάνω για εμπειρία», είπα... Ο τύπος μου είπε και για μία συλλογή που θα πουλιέται στο φεστιβάλ και ότι δεν θα υπάρχει support και αντί- support και βλακείες, ότι όλοι θα είμαστε ίσοι κι όμοιοι μόνο με διαφορετικές φάτσες και μουσικές. Καλά… Επιφυλακτική εγώ όπως πάντα δε μιλούσα και ιδιαίτερα σε φίλους για το φεστιβάλ μήπως γίνω ρόμπα. Πρόβες στο φούλ –δε μπορούσα να απογοητεύσω τον τσελίστα αλλά ούτε και τον ίδιο μου τον εαυτό στη πρώτη παρουσίαση της προσωπικής μου μουσικής- οι ημέρες περνούσαν, flyers, συμφωνητικά και διάφορα τέτοια κέρδιζαν σιγά σιγά τον ενθουσιασμό μου. Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ έφτασε. Δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να πάω ή όχι για να μην απογοητευτώ ή υπερενθουσιαστώ. Πήγα τελικά. «Πω πω κόσμος. Ποιοι είναι όλοι αυτοί;». Πάνω που είχα αρχίσει όμως να ζεσταίνομαι και να το απολαμβάνω, τσακώνομαι με το boyfriend και παρατάω τη συναυλία στη μέση. Ε ρε γαμώτο... Λές πάντως και αύριο να έχει τόσο κόσμο; Ε, λοιπόν, εκείνη η αυριανή μέρα ήταν από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου... Μπορεί ν’ ακούγεται υπερβολή, αλλά όταν είδα ένα ΜΜΘ τίγκα στο κόσμο, παρόλο που το μετρό είχε απεργία (σ.σ. και τα λεωφορεία, αλλά και τα ταξί), τα τραπεζάκια, τα κεριά, τους φίλους μου, την κλαβινόβα, εκείνους τους «όχι και τόσο καμένους τελικά» τύπους, ένιωσα ένα περίεργα γλυκύτατο άγχος και την αίσθηση ότι το φεστιβάλ αυτό ήταν ακριβώς αυτό που μου ταίριαζε. Άκουσα τις ωραιότερες ελληνικές μουσικές μέσα σ’ ένα βράδυ. Έπαιξα στο πιο ζεστό κοινό και συγκινήθηκα σαν να έπαιζα για πρώτη φορά μουσική. Την επομένη, οι προτάσεις έπεσαν βροχή. Απόδειξη οι διοργανωτές είχαν κάνει άριστα τη δουλειά της προώθησης στα άτομα που έπρεπε... Ακόμη και η συλλογή έγινε ανάρπαστη και το 'Over the Hill' μου άνοιξε όμορφους δρόμους... Τόσο ξαφνικά, τόσο απότομα. Μόνο και μόνο επειδή έπαιξα σ’ ένα καμένο φεστιβάλ τραγουδοποιών. Έχω κάνει αρκετές άλλες εμφανίσεις από τότε. Η συγκεκριμένη όμως παραμένει για μένα αλλά και για πολλούς άλλους η καλύτερη. Αυτοί οι «κάθε άλλο παρά καμένοι» τύποι κατάφεραν να μου τρίψουν στη μούρη τη σαρκαστική έννοια του όρου και να μου δείξουν τη βαθύτερη βάζοντας φωτιά σε όποια αμφιβολία μου. Χαίρομαι πολύ που το φεστιβάλ πραγματοποιείται και φέτος. Μακάρι και για πολλά χρόνια ακόμα. Όσο για μένα δε νομίζω να ξαναπαίξω στο ΜΜΘ μόνο και μόνο για να μη τσαλακώσω την υπέροχη εμπειρία της περσινής μου συμμετοχής. Από εκεί ξεκίνησε η προσωπική μουσική μου πορεία και αξίζει να τη σέβομαι. Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά, ευχές για πολλές ακόμη επιτυχίες!"

Τέλος (που θα'λεγε και ο Λόλεκ).

3 Περσόνες του περσινού Burnt μιλούν για το φεστιβάλ: Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, Στέλλα Ράμφου & The Boy

2007-04-20T15:50:00.000-07:00

Και οι τρεις τους διέπρεψαν στο περσινό πρώτο Burnt Festival. Λίγο πριν την επίσημη ανακοίνωση, μετά βαϊων και κλάξον, του Burrnt (δηλαδή της συνέχισης του θεσμού πλέον...), μιλούν με δικά τους λόγια για την περσινή τους εμπειρία, αλλά και για την παρουσία του φεστιβάλ στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης.

Ο Διαμαντής, ψυχή (και ένα από τα σώματα) της Μητέρας Φάλαινας Τυφλής, και επίσημος εναρκτήρης του θεσμού, μας έστειλε την ακόλουθη δήλωση:
"Είναι γεγονός πως, χωρίς το Burnt Festival, η μουσική πορεία της Μητέρας Φάλαινας Τυφλής δεν θα είχε ξεκινήσει. Στις 9 Μαίου του 2006, ημέρα Τετάρτη μές στο άγχος, η Φάλαινα αναδύθηκε τυφλή και μόνη στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, δίχως τα παιδιά της μαζί. Μετά όμως, βρέθηκε κάποιος (μεγαλο-)καρχαρίας καλοθελητής και της έκανε μερικά ενόργανα κουτσούβελα και... off we go!

Ως ένας Διαμαντής, θέλω να μοιραστώ με τους αγαπητούς αναγνώστες τον απεριόριστο σεβασμό και θαυμασμό που τρέφω στο θεσμό του Burnt Festival και, νιώθοντας βαθιά την ιδιαίτερη τιμή του ό,τι σηματοδότησα την εκκίνησή του με το ακούστικό μου σετ, να τονίσω πως χωρίς τόσο δημιουργικές βραδιές, η καλλιτεχνική ζωή αυτού του τόπου δεν πρόκειται να πάει ποτέ λοξά. Ειλικρινά, δεν είχε άδικο εκείνος ο θαμώνας με το περουκίνι που όταν, αφού κατέβηκα από το παλκοσένικο, μου είπε: "Μπράβο φίλε. Έπαιξες... πολλή ώρα!".

Και φέτος, θα είμαι και πάλι στο ΜΜΘ, με μοναδικό σκοπό να βιντεοσκοπήσω το 2ο Burrnt Festival, να το κάψω DVD και να κονομήσω, πουλώντας το στο Μοναστηράκι και, φυσικά, στα Σεπόλια.

Πρόεδρε Καμενίδη, ειλικρινά-παντοτινά, δική σου,
Μητέρα Φάλαινα Τυφλή".

Η αναιτίως ταπεινή και πραγματική αποκάλυψη της περσινής διοργάνωσης, Στέλλα Ράμφου, μας έστειλε ένα πιο ταπεινό κείμενο (γιατί βρε Στέλλα αστέρι?):
"Οφείλω να ομολογήσω πως το BURNT FESTIVAL ήταν μια εκπληκτική εμπειρία για 'μενα......ειδικά ως κοινό!!! Αλησμόνητο γέλιο, εξαιρετικές δημιουργίες και ερμηνείες από τους καλλιτέχνες-τους οποίους παρεπιπτόντως δεν θεωρώ και τόσο καμμένους!!!!!!!!!!! (Κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη) Το περυσινό BF αναμφίβολα εγραψε τη δική του ιστορία στο καλλιτεχνικό στερέωμα... Σίγουρα ηταν απλα μια καλή αρχή.... Καλό κάψιμο και φέτος!!!!!!!"

Και τα λόγια του The Boy, του καλλιτέχνη που έκλεισε μοναδικά το περσινό πανηγύρι:
"Το Burnt Festival ανοίγει νέους δρόμους στο πως θα έπρεπε να βλέπουμε και να ακούμε. Εμμένοντας στη σχέση τραγουδιού και performance κατάφερε να παρουσιάσει κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα acts που υπάρχουν στην πόλη μας, με το πρόγραμμα της φετινής χρονιάς με το πρόγραμμα της φετινής χρονιάς να ξεκαθαρίζει το τοπίο γύρω από την αισθητική 'burnt', νομίζω πια μιλάμε για τελείως ξεχωριστή περίπτωση φεστιβάλ, ίσως το μοναδικό ουσιαστικά avant-garde.

Κρατάω πολλές στιγμές μέσα μου από την περσινή χρονιά, τη συγκίνηση του να παρακολουθείς ένα θρύλο σαν τον Φρυόβολο Χαρούπη, την αμεσότητα της Στέλλας Ράμφου, τα ντεμπούτα από Μόνικα και Planidrome και φυσικά το αλά Dylan στο Newport επαναστατικό μισάωρο των Bolek and Lolek. Η Burnt Productions δεν χαρίζεται σε κανέναν".

ΜΕΓΑΛΟ ΟΝΟΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ BURRNT

2007-04-18T02:22:00.000-07:00

Ο Dead Elvis στην Ελλάδα μέσω του Burrnt Festival! (αν δηλαδή όλα πάνε καλά και καταφέρουμε να συνεννοηθούμε με δαύτον...). Dead and kicking!

Περισσότερα σύντομα! Μην το γρουσουζέψουμε κιόλας!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΡ-ΧΕ-ΤΑΙ ! ! !

2007-04-13T06:15:00.000-07:00

Αυτό, ΝΑΙ, πραγματικά ΕΡΧΕΤΑΙ (όχι σαν το πιο παρακάτω που δεν ήρθε ποτέ) ! ! !

Πέμπτη 17 και Παρασκευή 18 Μαϊου κοντή γιορτή!
Στο Μικρό Μουσικό Θέατρο βέβαια, που αλλού;?;

Σύντομα πλούσιο υλικό -για κάψιμο!

Ε-Ε-ΕΡΧΕΤΑΙ ! ! !...

2006-06-22T03:02:00.000-07:00

Μετά την ευγενική και γενναιόδωρη πρόσκληση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Γαργάριν 205, Νίκου Τριανταφυλλίδη, το επιτελείο της Burnt Productions είναι έτοιμο να πυρπολήσει και το ιντερνετικό ραδιόφωνο!!!... Ο νεοσύστατος on-line (και μόνο!) σταθμός του Gagarin 205 Live Music Space είναι (σε λίγες μέρες) γεγονός!!!... Και το διωράκι της Burnt θα είναι κάτι παραπάνω από γεγονός...! Αναμείνατε για νεότερα λοιπόν...!

AWARDS του Φώτη Βαλλάτου (06.06) / Sonik Magazine

2006-06-13T16:10:00.000-07:00

Η επιτυχία του Burnt Festival φαίνεται να μην έχει τέλος... Hype από το πουθενά και συνεχείς αναφορές είτε στη διοργάνωση είτε σε μεμονωμένα ονόματα που έκαναν κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. Hype επίσης και για ένα compilation το οποίο στήθηκε κυριολεκτικά στο πόδι. Το μόνο σίγουρο είναι πως όλο αυτό το hype και οι συγκεκριμένες αναφορές συνοδεύονται από πολλές υπερβολές. Αν πράγματι τις έχει ανάγκη η underground τραγουδοποιητική σκηνή της Ελλάδας, ας είναι. Για μας, θα υπάρχει πάντα ο λυτρωτικός αντίποδας της πρώτης μέρας του Burnt Festival... Κρίμα για όσους δεν την έζησαν λοιπόν. Και ένας από αυτούς είναι και ο Φώτης Βαλλάτος, ο οποίος παρευρέθη τη δεύτερη μέρα (what a cliche...!) του φεστιβάλ και έγραψε στο τελευταίο Sonik τη δική του ανάγνωση. Εκ μέρους της Burnt Productions (και αφού δεχόμαστε πια πως η υπερβολή είναι μέρος του όλου concept), δεν έχουμε παρά να τον ευχαριστήσουμε για τα καλά του λόγια και την προσοχή που έδωσε στο ταπεινό μας φεστιβαλάκι... Βέβαια, δεν απέφυγε και αυτός τις απαραίτητες ανακρίβειες (ο Palindrome ήταν που ερμήνευσε Antony και όχι ο Spectralfire!). Αναδημοσιεύουμε:

Καλύτερο (ελληνικό) φεστιβάλ του (προηγούμενου) μήνα

Το πρώτο Burnt Festival που διοργανώθηκε υπογείως (όχι με την έννοια του underground αλλά χωρίς πολλές φανφάρες) στο Μικρό Μουσικό Θέατρο και εκτός του ότι επέδειξε υψηλή αισθητική (το soundtrack του Sympathy For Lady Vengeance που έπαιζε στα διαλείμματα ανάμεσα στις εμφανίσεις πιστοποιεί του λόγου το αληθές) απέδειξε ότι μια νέα άνοιξη του ελληνικού indie είναι εδώ, ίσως πιο φωτεινή και από την αντίστοιχη των αρχών της δεκαετίας του '90. Η Βάσικ από τη Θεσσαλονίκη που κακοποιεί ένα ακορντεόν φτιάχνοντας μικρά dark wave αριστουργήματα, οι Bolek & Lolek είναι η καλύτερη νέα μπάντα της πόλης μαζί με τους Mary & the Boy, ο Palindrome δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους αμερικανούς lo-fi singers/songwriters, ο Spectralfire μας έκανε να τσιμπιόμαστε όταν διασκεύασε το "Hope There's Someone" του Antony, η Monika είναι η απόλυτη αποκάλυψη και ίσως η σημαντικότερη ελληνίδα δημιουργός μετά από τη Λένα Πλάτωνος (όπως έγραψε και ο M.Hulot στο blog του) και ο Boy είναι μια πιο ωμή εκδοχή των Mary & the Boy. Και μην ξανακούσω παράπονα ότι δεν γίνεται τίποτα σε αυτή την πόλη. (σ.σ. δεν παρακολούθησα την πρώτη ελληνόφωνη ημέρα).

ΜΩΣΑΪΚΑ της Ελένης Ψυχούλη (25.05.06) / LiFO

2006-06-10T17:39:00.000-07:00

Στη στήλη της Μωσαϊκά, στην free εφημερίδα LiFO (25.05.06), η Ελένη Ψυχούλη έγραψε -ανάμεσα σε άλλα- για το Burnt Festival. Αναδημοσιεύουμε το σχετικό απόσπασμα, παρ'ότι περιέχει κάποιες ανακρίβειες, όπως το ότι ο τόπος διεξαγωγής του φεστιβάλ ήταν το Μικρό Θέατρο του Νέου Κόσμου (! ! !). Λογική η σύγχυση βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι σε απόσταση όχι μεγαλύτερη του ενός χιλιομέτρου μεταξύ τους, βρίσκονται το Μικρό Μουσικό Θέατρο, το Θέατρο του Νέου Κόσμου και το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο...

"...αλλά εμείς πια ξέραμε ότι τις παλιές μουσικές, για να τις παντρέψεις σωστά με τις καινούριες, πρέπει να'χεις βιώσει στο απώτερο πετσί της ψυχής σου τη μάνα-απελπισία που τις γέννησε. Ή που τις σκότωσε, για να μη μείνει έξω από την κουβέντα και ο Ian Curtis, μια που στην ουσία περί αυτού κυρίως πρόκειται.
Κάτι άλλα παιδιά, όμως, στο Μικρό Θέατρο του Νέου Κόσμου, Burnt festival 2006, ονομάζετο η εκδήλωσις, αυτό το ήξεραν από παλιά, πριν μας καλέσουν να μας μυήσουν στην τέχνη τους. Χώρος κόκκινος κι ασφυκτικός σαν αγκαλιά, στοιχειώδης. Στοιχειώδες και το μπαρ με τη στοιχειώδη μπαργούμαν και τα στοιχειώδη ποτά. Στις στοιχειώδεις καρεκλίτσες οι γονείς παρίστανται υπομονετικά στα πρώτα, αμφίβολα βήματα της διαδικασίς του "άμα γίνω πρώτη φίρμα να μου τρυπήσεις τη μύτη", οι φίλοι στο όρθιο. Η ΒΑΣΙΚ, σαν κέλτικος λυγμός συνοδεία ακορντεόν, όπως το'χει αντιληφθεί ο Tom Waits παρά η Πιαφ και οι ιταλιάνικες ταραντέλες. Οι Bolek και Lolek σαν πάρτι στη ρωσική εκστρατεία του Ναπολέοντα, ο τελευταίος επαναστατικός παλμός πριν τη συντριβή. Ο Palindrome, παλινδρομική κραυγή μιας πονεμένης ευαισθησίας, η Μόνικα μια φωνή πιο πλατιά κι απ'τη θάλασσα των παραμυθιών. Παιδιά που τρέμουν την πρόζα, συνεσταλμένα σαν πεταλούδες μπροστά στις λέξεις που δεν συνοδεύονται από ακόρντα. Αρκεί που οι όσοι-τόσοι εκείνο το βράδυ νιώσαμε την Ελλάδα να αναπνέει παγκόσμια, να ξορκίζει από πάνω της την κατινιά των Fame storie για αγρίους με έμφαση στο στάιλινγκ της μπουζουκοπίστας".

INCOMING του Δημήτρη Λίλη (31.05.06) / www.avopolis.gr

2006-06-10T17:31:00.000-07:00

Στην εβδομαδιαία στήλη του Incoming, που φιλοξενείται στο www.avopolis.gr, ο Δημήτρης Λίλης έκανε κριτική-παρουσίαση σε κάποια tracks του Burnt Compilation, καθώς και ένα review του Burnt Festival -αναφορικά πάντα και με το CD και τα συγκεκριμένα tracks. Παρακάτω, αναδημοσιεύουμε το σχετικό κείμενό του:

PALINDROME - "Aquarelles" (promo)
Οι Cocorosie θα "σκότωναν" για να σκαρώσουν αυτές τις μελωδίες και αν υπάρχει "θεός" θα πρέπει να συμβάλλει τα μέγιστα ώστε ο Antony να προλάβει να ακούσει αυτό το "έπος" ώστε να ζητήσει απο το "παλινδρομικό αγόρι" την άδεια για να του δώσει τις διαστάσεις που του αρμόζουν στην επερχόμενη συναυλία του. Αυτό είναι το κομάτι που θα γίνει γνωστό για τα piano plug-ins του αλλά και το σπάνιο ταλέντο του συνθέτη του. "...water colours everywhere..." (9/10)

ΜΟΝΙΚΑ - "Over The Hill" (demo)
Mέχρι να διαβάσετε το "incoming" αυτής της βδομάδας και να ψάξετε γι' αυτή, τα άτομα που θα κατεβάζουν το εν λόγω κομμάτι της απο το myspace θα πλησιάζουν την χιλιάδα και αυτή, απλά θα πίνει το cocktail της απαντώντας σε συγχαρητήρια mail. Η singer-songwriter - αποκάλυψη της φετινής χρονιάς είναι με τα βίας 20 χρονών και βρίσκεται στην ιδιαίτερα πλεονάζουσα θέση να ξέρει ότι οι περισσότεροι απο έσας εκεί έξω θα περάσετε το καλοκαίρι σας ακούγοντας το "Over The Hill" αμέτρητες φορές. Μουσική ιδανική για να φέρνει δάκρυα στα μάτια των ευαίσθητων, να ντύνει καλοκαιρινές βόλτες, έρωτες, καυγάδες και ανοιξιάτικες μυρωδιές.Φήμες που θέλουν τo Γαλλικό δίδυμο των εκλεκτικών djs "Les Enfants Terribles" να μετατρέπουν το μελαγχολικό ακουστικό έπος της νεαράς Αθηναίας σε party monster των 150 bpm με υποψήφιο τίτλο "This is why hips don't lie remix" και λούπες απο Outkast εως Α-HA κρίνονται ως βάσιμες. Stay tuned. (10/10)
www.myspace.com/monikarides

BURNT FESTIVAL - May 2006 (promo) / Singers Songwriters made in Athens
Υποθέτω ότι οι περισσότεροι απο εσάς που τσεκάρετε την στήλη πιθανόν να παραβρεθήκατε στο πρόσφατο "Burnt Festival" που διοργάνωσε η ομώνυμη ομάδα μερικές εβδομάδες πριν στο Μικρό Μουσικό Θέατρο. Δεδομένου λοιπόν ότι μερικοί μπορεί να είστε κάτοχοι αυτής της συλλογής και ότι ένα μέρος της, ίσως το πιο "ουσιαστικό" αποτέλεσε την βάση του section των singles αυτής της βδομάδας, επιτρέψτε μου να αναφέρω μερικά πράγματα για το πως εξελίσσεται η ελληνική σκηνή των singer - songwriters, που άλλωστε, ήταν και το αντικείμενο μελέτης των 2 βραδιών που επιμελήθηκαν ο Κωστής απο τους Night On Earth και ο Θοδωρής απο το M.M.Θ.Βάζοντας τα πράγματα σε χρονολογική σειρά ίσως προσέξατε ότι προηγήθηκαν οι μπάντες. Δηλαδή, τόσο ο headliner του festival -και της συλλογής- (aka The Boy), όσο και οι ευχάριστες εκπλήξεις της υπόθεσης -ΜΟΝΙΚΑ, PALINDROME και SPECTRAL LIFE- είχαν ή έχουν ακόμη στο ενεργητικό τους συμμετοχές σε μπάντες όπως οι F(a39)- Sportex (για τον The Boy), οι Serpentine για την Μόνικα και οι ModRec για τα άλλα δύο projects. Αυτή η τάση αποκοπής, μη ενεργής ή προσωρινής χαλάρωσης των ομαδικών προσπαθειών, ίσως όχι τυχαία, συμπίπτουν με την παράλληλη ανάδειξη solo καλλιτεχνών της νεοφόλκ ή ενός "ιδιαίτερου" ακουστικού μουσικού κινήματος που ευνοεί τις "ιδιαίτερες" live συνθήκες όπως κατά συνέπεια και τις "ιδιαίτερες" ακροάσεις σε "ιδιαίτερες" καταστάσεις.Οι Cocorosie, o Antony, o Devendra και ο Stufjan είναι τα προφανή ξένα πρότυπα που είτε έδειξαν τον δρόμο είτε συνέπεσαν με την παράλληλη σκέψη κάποιων ανήσυχων μουσικών μυαλών, να προχωρήσουν σε solo δημιουργίες και minimal ενορχηστρώσεις -πλούσιες πάραυτα σε μελωδίες- προκειμένου έτσι να ανακαλύψουν είτε ότι εκφράζονται καλύτερα, είτε ότι επωφελούνται ουσιαστικού δημιουργικού χρόνου απο την άμεση λήψη αποφάσεων, του ελεύθερου χρονικού περιθωρίου εξάσκησης -σπιτικές πρόβες- και του λιτού-απαραίτητου μουσικού εξοπλισμού. Στηριζόμενος σε αυτή την λογική, δεν δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το στάδιο που βρίσκονται αυτή την στιγμή οι συμμετέχοντες σε αυτή την συλλογή, και με την προβολή που φαίνεται να τους δίδεται απο τα μέσα, είναι κάτι παραπάνω απο σίγουρο ότι ακόμη και αν τους έδινε κάποιος την δυνατότητα μιας σταδιοδρομίας στην μουσική βιομηχανία σε μια ομαδική προσπάθεια, θα απαντούσαν αρνητικά όσο και αν τους έχει λείψει να δουλεύουν με τους πάλαι ποτέ κολλήτους φίλους μουσικούς τους.Η συνέπεια όλου αυτού του φαύλου κύκλου, είναι μια πληθώρα απο μικρά -ακόμη και σπιτικά- gigs, η δημιουργία τόνων μουσικών συνθέσεων -όχι πάντοτε καλών- και μάλλον ο διασκορπισμός παρά η συσπείρωση του -δεδομένα- ελάχιστου πλέον κοινού που υποστηρίζει τις εγχώριες προσπάθειες.Παρόλα αυτά η συλλογή που κρατάω στα χέρια μου καθώς και αυτή που σχετίζεται με το documentary της Γκρατσιέλας Καννέλου "The Approaching Of The Hour" αποδεικνύει ότι κάποιοι απο όλους αυτούς τους Έλληνες -εναλλακτικά και ανεξάρτητα σκεπτόμενους- μουσικούς, μπορεί να μην έχουν την ικανότητα να συσπειρωθούν και να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του μέσου έλληνα πιτσιρικά (που την ψάχνει), με την δημιουργία μιας αξιόλογης και ανθεκτικής στο χρόνο σκηνής, αλλά ξέρουν πολύ καλά να φτιάχνουν μουσικές που αποδυκνείουν ότι πλησιάζουμε αυτό που η Ευρωπαική ανεξάρτητη μουσική κοινότητα αποκαλεί "rude health" και βιώνει την τελευταία τριετία. Η διεστραμένη ευφειά των στίχων του Boy, οι επικών διαστάσεων αλλά πάντα pop αισθητικής συνθέσεις των Monika, Palindrome και Spectral Life καθώς και ο ιδιάιτερος avant garde ήχος των Bolek&Lolek ή της ΣΤΕΛΛΑΣ ΡΑΜΦΟΥ, αποδεικνύουν περίτρανα ότι ακόμα και αν ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ είναι μοναχικά κλεισμένοι στους "ιδιαίτερους" χώρους τους, Η ΜΟΥΣΙΚΗ τους είναι εδώ και μας συντροφεύει στο να περιμένουμε την μέρα που...

burnt festival links:
www.myspace.com/kamenidis
www.myspace.com/theboystapes

ΉΤΑΝ ΔΥΟ ΘΡΙΑΜΒΟΙ!!!... (Burnt Festival – Day Two, 10.05.06)

2006-06-10T17:19:00.000-07:00

Όπως όλα τα σωστά reviews συναυλιών, έτσι κι αυτό δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει με τα παρελκόμενα του πράγματος και την αναφορά στην κοσμική συνάθροιση. Αν, μάλιστα, κάνουμε μια αποτίμηση σχετικά με την προσέλευση κοσμικών (sic) προσωπικοτήτων και για τις δύο βραδιές, μιλάμε ουσιαστικά για μια παρέλαση από celebrities του underground και του σχεδόν underground χώρου: ο Γιάννης Αγγελάκας με σύσσωμο το τρομερό παρεάκι των Επισκεπτών, ο κρητήκαρος Ψαρογιώργης, ο πολυκιθαρίστας Αχιλλέας Περσίδης, ο Πητερπάνος των In Gowan Ring (οι fans τον γνωρίζουν ως B’eirth), η Marissa Nadler, αστέρες δημοσιογράφοι του αθηναϊκού free press και free internet (Vallatos, Πυκνάδας, Κύριος Υλό κλπ.), κανονικοί δημοσιογράφοι (σε κανονικά έντυπα με κανονικό μισθό), στελέχη εταιρειών (Sonic Playground τουλάχιστον), myspaceικές περσόνες, μέλη των Liarbirds, των Matisse, των Gravitysays_i, των Robotatoes, των Pillow, των Modrec, των Mary & the Boy, σύσσωμοι οι My Wet Calvin, σύσσωμος ο Peekay Tayloh και άλλοι εκλεκτοί της αθηναϊκής μουσικής ομήγυρης... Σχεδόν σύσσωμο, παρευρέθη και το επιτελείο του Μικρού Μουσικού Θεάτρου (Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Working-class-hero-Μαριλένα, Βιργινί, Τζώρτζης και φυσικά Θέμης-Nokalypse στον ήχο), μετρώντας μια μεγάλη και σημαντική απουσία, αυτή του Brutal Γιάννου (ο οποίος παρευρέθη σε άλλο καμμένο event αθλητικού τύπου). Και, φυσικά, πλήθος της alternativa ιντελλιγκέντσιας του λεκανοπεδίου, τίμησε με την παρουσία της τη διοργάνωση που άμεσα (από τις πρώτες νότες φάνηκε) προήχθη σε θεσμό.

Η ολοκληρωτική απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς δεν πτόησε κανέναν. Το Μικρό Μουσικό Θέατρο ήταν για δεύτερη συνεχή βραδιά ασφυκτικά γεμάτο. Με 6 ονόματα στο πρόγραμμα, ξέραμε ότι η νύχτα θα είναι μεγάλη. Και όμορφη. Και κάποιος έπρεπε να την αρχίσει φυσικά, μακριά από οποιεσδήποτε μικροαστικές συμβάσεις τύπου ‘support’ ή ‘headliner’. Η Βάσικ, χωρίς να μασήσει από απεργίες και άλλα κωλύματα, πήρε το ΚΤΕΛ από τη Θεσσαλονίκη αυθημερόν και ήρθε με το πελώριο ακορντεόν της για να μας παίξει (έστω και για λίγο) τις σκοτεινές μπαλάντες της. Παρ’ότι η προφορά των αγγλικών ξένιζε (αν και καθηγήτρια αγγλικών η ίδια), το γεγονός ότι το πίστευε και ήθελε πάνω απ’όλα να τραγουδήσει τα τραγούδια της και να το ζήσει, ήταν αρκετά για να μεταδώσουν τη γλυκύτητα πίσω από τις συνθέσεις και το παίξιμο. Αν και ιδιαίτερα σκοτεινή η ιδιοσυγκρασία της αρμονίας των τραγουδιών, η Βάσικ κατάφερε να δώσει την ώθηση που χρειαζόταν για να ξεκινήσει ζεστά η δεύτερη βραδιά του Burnt Festival. Όλα τα λεφτά ήταν το απροσδόκητο φινάλε του ‘No Chorus’ (όπως ακριβώς και στην ηχογράφηση με την οποία συμμετέχει στο Burnt Compilation).

Στη σκηνή ανέβηκαν, μετά από περίεργη και ιδιόμορφη καθυστέρηση (μπες-βγες, ωχ ξέχασα την κιθάρα μου, ωχ εγώ ξέχασα τις μπαγκέτες μου...) οι Bolek & Lolek, ένα απίθανο ντουέτο με τα όλα του, το πιο εκρηκτικό ίσως act του φεστιβάλ. Γεμάτοι ενέργεια όσο και τα περίφημα πολωνικά καρτούν (απλή συνωνυμία;...), θεώρησαν χρέος τους να ζεστάνουν (ή να κάψουν;) το κοινό μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Με το ένα κομμάτι πιο δυνατό από το άλλο -σε αντικειμενική αλλά και εσωτερική ένταση- και μια υφέρπουσα punk διάθεση δοσμένη μέσα από ένα πολύ ιδιαίτερο φίλτρο ευγένειας και χιούμορ. Το playlist περιελάμβανε πέρα από τα δικά τους διαμαντάκια, διασκευή σε Police, ένα ρώσικο τραγούδι για τον πόλεμο, το γνωστό εβραϊκό ‘Hava Nageela’ (σε ένα πραγματικό και απίθανο encore!) και (ανείπωτες) υποσχέσεις για μελλοντικές διασκευές σε Judas Priest και Slayer! Μας έλειψε επίσης η διασκευή τους στο ‘Είμαι αετός χωρίς φτερά’, που πολλοί είχαμε θαυμάσει στον πάλαι ποτέ συναυλιακό χώρο Στουρνάρη.

Σειρά είχε το κιθαριστικό δίδυμο των Modrec, όπου για την περίσταση εμφανίστηκαν ξεχωριστά και απ’ό,τι φάνηκε υπήρχε λόγος. Σοβαρός. Πρώτος κατά σειρά, ο Palindrome παρέλαβε ένα ζεσταμένο για τα καλά κοινό και –παρ’ότι ξεκίνησε και γενικά κινήθηκε σε χαμηλές εντάσεις- δεν επέτρεψε στη διάθεση να χαλαρώσει και να αρχίσουν τα γκάπα-γκούπα στο μπαρ και τα πήγαινε-ελα. Με περισσή ευαισθησία (πσσσσς...) –μια ‘αίσθηση’ όπως θα συμπλήρωνε πιθανώς ο ίδιος- και πολύ περίτεχνες και στιβαρές μελωδίες πάνω από εξόχως elegant δαχτυλισμούς στην κιθάρα του, μας έδινε την εντύπωση πως ακούμε κάτι πολύ οικείο, αλλά και πολύ φρέσκο στα αυτιά μας. Μας έκανε να αναρωτηθούμε (και να αναθεωρήσουμε) σχετικά με το 50% -τουλάχιστον- των ξένων indie folk τραγουδοποιών που γίνονται διάσημοι στη χώρα μας, με το που βγάζουν το πρώτο τους 7ιντσο και οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να παίζουν το κρυφτούλι με το Bob Dylan (μήπως τους πετύχει σε καμία γωνία και τους ζητάει πνευματικά δικαιώματα...). Επίσης, (άθελά του βέβαια) παρέδωσε ένα βαρβάτο σεμινάριο στο γνωστικό αντικείμενο ‘το κυνήγι της γκόμενας’ (οι πιο καλλιεργημένοι ίσως να το αποκαλούσαν ‘έρωτα’). Σε αυτό συνετέλεσαν όλα: η κομψή του εμφάνιση, η διακριτική του παρουσία, τα ευγενικά του σχόλια, η αναγνώριση της μούσας του, το πολύ ευαίσθητο παίξιμό του και φυσικά το απόλυτο mission impossible που έβγαλε εις πέρας με μεγάλη επιτυχία: μια μοναδική εκτέλεση του ‘Hope There’s Someone’ των Antony & the Johnsons! Με ένα Radiohead cover και ένα uplifting δικό του (βάζοντας και το κοινό να βοηθήσει με complex patterns στα παλαμάκια!) μας αποχαιρέτισε, δημιουργώντας πια ένα άσχημο (γι αυτόν) προηγούμενο, καθ’ότι τόσο σε συναυλίες Modrec όσο και Night On Earth, πιθανώς να του ζητείται να ερμηνεύσει ως Palindrome!

Το ίδιο πιθανώς μπορεί να συμβεί και στον άλλο Modrec (γλιτώνει το Night On Earth part of subject), τον Spectralfire, ο οποίος ανέβηκε κι αυτός με χαλαρές διαθέσεις πάνω στη σκηνή, αλλά τραγούδι στο τραγούδι έφερε την ένταση εκεί που έπρεπε για να μείνει το κοινό πάλι με ένα αίσθημα ‘wow!’ (τι να’ναι αυτό άραγε;...). Οι πιο παραδοσιακοί τραγουδοποιοί αντιμετώπισαν ένα hi-tech σοκ, καθώς ο Spectralfire ενορχήστρωνε live τα τραγούδια του, προσθέτοντας (με τη βοήθεια των ποδιών του!...) επάλληλα layers φωνής, αλλά και κιθαριστικά μέρη. Με αύρα Κurt Cobain (sic), έμοιαζε να συνεχίζει με περισσή επιτυχία το σεμινάριο του προλαλήσαντα, προσφέροντάς μας αυτό που ο ίδιος είχε υποσχεθεί: ένα μεταμεσονύχτιο ηχητικό ρομάντσο. Κι εκεί που σχημάτιζες πια την εικόνα πως η βραδιά θα κυλούσε στο εξής μέσα στο μπαλαντοειδές γλυκερό κλίμα, ο Spectralfire, επιδεικνύοντας τρομερή αίσθηση του timing, κάλεσε στη σκηνή τον Κώστα των Modrec στα drums προκειμένου να διασκευάσουν υπέροχα το ‘Teardrop’ των Massive Attack. Και αντί να ρίξει πάλι τους τόνους, τόλμησε blues jam πάνω στο κλασικό ‘Hoochie Coochie Man’ καλώντας και τον μαϊντανό-πιανίστα Costinho των Night On Earth. Κατέβηκε από τη σκηνή αφήνοντας αρκετά κορίτσια δακρυσμένα, αλλά και όσους παρακολουθούν το αθηναϊκό συναυλιακό underground με μια αίσθηση πως το σύνολο που λέγεται Modrec κρύβει περισσότερα απ’όσα αποφασίζει να δείξει.

Η μικρούλα της παρέας, Μόνικα, αρχικά φάνηκε να μασάει από τους ενοχλητικούς θορύβους που της επιφύλασσε ως απρόσμενη έκπληξη η κιθάρα της. Ευτυχώς, ήταν και πάλι εκεί η κιθάρα του Προέδρου (όπως και πάντα είναι εκεί στα δύσκολα, υποστηρίζοντας από experimental παιχνίδια μέχρι την Dayna Kurtz), η οποία αποκατέστησε τη μοναδική τεχνική παραφωνία του φεστιβάλ. Η όλη βαβούρα και το χρονοτριβείο κόστισε στη Μόνικα -και σε μας- δύο κομμάτια λιγότερα. Λίγη σημασία είχε αυτό, βέβαια, καθώς το γλυκό της set, παρέα με τον Άρη στο τσέλο, δεν άφηνε χώρο για παραπάνω σκέψεις, πέρα από την αίσθηση πως είχαμε να κάνουμε με ένα όνομα που θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό στο μέλλον. Κι αυτό γιατί φαίνεται πως η μικρή Μόνικα το έχει πιστέψει για τα καλά και θα ταλαιπωρεί (καλώς) τις χορδές τις δικές της, αλλά και της κιθάρας, για πολύ πολύ καιρό ακόμα. Κοινώς, η μικρή έχει όρεξη... Και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία να ξεχωρίσουμε κάποια στιγμή στο σύντομο (δυστυχώς) live-set της. Εμείς από τη μεριά μας, ανήκουμε σε εκείνους που θα περίμεναν από τη Μόνικα κάποια στιγμή στο μέλλον να παίξει τα τραγούδια της γυμνά από reverb και εφέ, να βγουν μπροστά οι συνθέσεις και όχι η ενορχήστρωση, να ξεχωρίσουν η φωνή και τα έγχορδα, απλά, καθαρά και καθάρια –όπως τα έχει συνθέσει και πρωτοπαίξει στο σπίτι της.

Τι να πει κανείς για τον The Boy... Δυνατός, συγκινητικός, εύθραυστος, υπερκινητικός, εκπέμποντας άλλοτε ένταση, άλλοτε ηρεμία, αλλά πάντα μια εκλεπτυσμένη ευγένεια, μας ταξίδεψε μέσα στα ‘God Damned Songs’ του, αλλά και τις εμπνευσμένες διασκευές -κομμάτια/θρύλους που θαρρείς πως τα’χει γράψει ο ίδιος. Με στόφα πραγματικού καλλιτέχνη, έδωσε μια απάντηση –αν και δεν ήταν στους σκοπούς τους- σε σχολιάκια του μουσικού τύπου δεξιά κι αριστερά που θέλουν την περίπτωσή του (όπως και αυτή των Mary & The Boy) να είναι κατασκεύασμα ή προστατευόμενη των δημοσιογράφων. Πραγματοποίησε το απόλυτο after live-set, κουβαλώντας όλη τη φόρτιση της βραδιάς και των ακουσμάτων που είχαν προηγηθεί. Αν και ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα headliner σε αυτό το φεστιβάλ, ο The Boy εκείνη τη στιγμή έμοιαζε ως ο ιδανικός τραγουδοποιός-ερμηνευτής για να κλείσει με εξίσου δυνατό όσο και γλυκό feeling τη διοργάνωση. Η ώρα ήταν σχεδόν δύο και μισή και νόμιζες πως κανείς δεν ήθελε να φύγει αν δεν άκουγε και την τελευταία νότα, τον τελευταίο ψίθυρο, το τελευταίο κάτι (ποίηση...). Το στοίχημα είχε κερδιθεί. Οι Κάϊδερ είχαν εξαντληθεί και πάλι. Το ίδιο και τα Burnt Compilation CD’s. Το πρώτο Burnt Festival ήταν ήδη ιστορία. Το δεύτερο Burnt Festival ήδη συζητιόταν στους διαδρόμους.

ΉΤΑΝ ΕΝΑΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!!... (Burnt Festival – Day One, 09.05.06)

2006-05-15T05:06:00.000-07:00

Τι να πει κανείς... Η πρώτη μέρα (νύχτα για την ακρίβεια) του 1ου Burnt Festival ήταν ένα τσουνάμι (για να υιοθετήσουμε και ωρολογία Φρυόβολου Χαρούπη) έντεχνου ελληνικού τραγουδιού. Ξεπερνώντας κατά πολύ και τις πιο φιλόδοξες προσδοκίες των διοργανωτών, το Burnt Festival από τα πρώτα κιόλας λεπτά του (από τα αποδυτήρια που λένε) έδειξε πως ήρθε για να μείνει. Και πως είχε (και έχει) να προσφέρει κάτι όχι μόνο στους ‘φίλους της σκηνής’, όπως συχνά λένε (κάποιοι καλοθελητές...). Ένα σωρό celebrities (της δικής μας φάρας, όχι οι άλλοι οι γιαλαντζί των περιοδικών), η ειδικά εμφιαλωμένη (στο Καϊδάρι) καϊδομπύρα Κάιδερ, το ψυγείο που άδειασε από μπύρες Κάιδερ, η απαίτηση για encore σχεδόν σε όλα τα acts, το πακέτο CD του δίευρου, ήταν μερικά από τα highlights που έδωσαν χαρακτήρα στην πρώτη βραδιά του Burnt Festival. Εκείνο που έλαμψε, όμως, πάνω απ’όλα ήταν η ίδια η τραγουδοποιία -το απαράμιλλο ταλέντο των τραγουδοποιών...

Ούτε που το πήραμε είδηση για πότε τίγκαρε το Μικρό Μουσικό Θέατρο και δεν έπεφτε καρφίτσα... Ήταν προφανώς η ώρα να ξεκινήσει το πρώτο act, δηλαδή το show της Μητέρας Φάλαινας Τυφλής. Με περιβολή τυφλού επαγγελματία μουσικού (μαύρα γυαλιά, κιθάρα και φυσαρμόνικα με εξωστοματικό μηχανισμό) ο κατά κόσμον Διαμαντής Διαμαντίδης ξεδίπλωσε τις απλές και καθημερινές του έννοιες (παλιές και καινούριες) τις οποίες είχε κάνει τραγούδι –άλλες παλιότερα, άλλες ...λίγο πριν το live! Άδωντας τον ιδιόχειρο ύμνο του φεστιβάλ (‘Burnt baby burnt…!’), έμπαζε για τα καλά στο κλίμα της πρώτης μέρας ακόμα και τον πιο ανυποψίαστο. Αυτοσχεδιάζοντας μελωδίες και στίχους, παρουσίασε το ‘Themis Song’, δίνοντας το respect στον ακούραστο ηχολήπτη του ΜΜΘ (και εκβιάζοντας για την εύνοιά του). Συνέχισε με σχεδόν-anthems, ανάμεσά τους το ‘Σπίτι’ και το ‘Βαζέχα’ –του οποίου το ρεφρέν πρόκειται για μεγάλη στιγμή στην υποκατηγορία της στιχουργίας με τίτλο ‘ερωτική εκδίκηση/σύνδρομα’. Επική (όπως προδιαγραφόταν να είναι) και η τριλογία του ‘Θέλεις να τα φτιάξουμε’ (‘μέχρι το επόμενο διάλειμμα’...) – ‘Βγάλτε μια κόλλα χαρτί’ (χωρίς το un-official sequel ‘Βγάλτε μια διπλή κόλλα χαρτί’) – ‘Σεξ στην τρίτη ηλικία’ (ακραιφνούς φρανκζαππικού χαρακτήρα). Με λίγα λόγια επρόκειτο για ένα σφιχτό και ζεστό (σαν αυγό) set, ό,τι καταλληλότερο για να κουνηθεί λίγο το χειλάκι μας και να κάνουμε γυμναστική για ό,τι θα επακολουθούσε.

Με τους πυροσβεστήρες ανα χείρας, περιμέναμε ζεστοί (προς το καυτό) το επόμενο act ήτοι την επίσημη τελετή έναρξης του Burnt, η οποία όμως δεν έγινε -όπως ήταν προγραμματισμένο να γίνει- από τον Veslemes (ακύρωσε τελευταία στιγμή την εμφάνισή του, προφανώς επηρεασμένος και από την ακύρωση του show της Jennifer Lopez), αλλά από τον Νίκο το Μονόφθαλμο Ελεφαντάκι και τη Νέση το Μουσικόψαρο (οι promoters έκαναν τη δουλειά τους τελευταία στιγμή και έβγαλαν ασπροπρόσωπη τη Burnt Productions). Με δυό μικρόφωνα και ένα τετράδιο σημειώσεων για σκονάκι, τραγούδησαν μηνύματα που μπορεί να αφήσει κάποιος σε τηλεφωνητή (κρίμα για όσους δεν τα κατέγραψαν) και διάβασαν -ξεκαρδισμένοι από τα γέλια- τα τελευταία μηνύματα που έχουν αφήσει διάφοροι (υπαρκτοί ‘κύριε Δανίκα’;...) λίγο πριν αυτοκτονήσουν.

Με ζεσταμένο πια για τα καλά το κοινό και αφού το χειλάκι μας ήδη είχε κουραστεί (αυτό το ‘κύριε Δανίκα’ ήταν ογκόλιθος...), ανέβηκε στο παλκοσένικο η Στέλλα Ράμφου με περισσή ταπεινότητα και τα απολύτως απαραίτητα: μία κλασική κιθάρα και τη γλυκιά φωνή της. Έχοντας ήδη fans που σιγοτραγουδούσαν στίχους της (!!!), έπαιξε και τα 17 κομμάτια του demo της (το οποίο δεν το δίνει –χα! μόνο εμείς το’χουμε...), δηλαδή μεγάλες στιγμές όπως ‘Εθελοντισμός’, ‘Η συλλογή’, ‘Τα 3 βασικά’, ‘Λίνα’, ‘Silent Philips’ (κλασικό πια φινάλε που αυτόματα σημαίνει πως θα ακολουθήσει encore τουλάχιστον 3 κομματιών), ‘Το κρύο’ (στο encore μετά από έντονη και επίμονη λαϊκή απαίτηση), αλλά και 2 ακυκλοφόρητα-άπαιχτα –αυτό για τη βρώμα των αγοριών και το άλλο το πασχαλινό για το καημένο το κατσικάκι (με θεατρική ερμηνεία που έσπειρε και δίδαξε). Στα gossip της βραδιάς, οι συζητήσεις μεταξύ της παρέας των Επισκεπτών του Γιάννη Αγγελάκα για άμεση παραγωγή και κυκλοφορία δίσκου της Στέλλας!

Το διάλειμμα έμοιαζε τουλάχιστον απαραίτητο, αν όχι επιτακτικό. Ο κονφερασιέ-μαϊντανός του φεστιβάλ ήδη προλόγιζε την –a priori- συγκλονιστική εμφάνιση του Δόκτωρα Φρυόβολου Χαρούπη και του προστατευόμενού του, Μάριου Φουαγκρά Περλόν. Το κοινό ξαναμμένο, δεν μπορούσε να δροσιστεί ούτε από τη συνεχή ροή της παγωμένης Κάϊδερ. Πράγματι αδημονούσε. Και με το δίκιο του. Όλοι ένιωθαν πως βρίσκονταν λίγα λεπτά μακριά από την εμπειρία της ζωής τους: την πρώτη, μοναδική και τελευταία εμφάνιση του δίδυμου Χαρούπης-Περλόν. Τα υπόλοιπα είναι σίγουρα ιστορία. Το δεύτερο μέρος της πρώτης μέρας, χαιρέτισε ο Πρόεδρος του ΜΜΘ, αφήνοντας συβιλλικούς χρησμούς (ακατάληπτοι για τους εντελώς καμμένους) και υποδεχόμενος στη σκηνή το έντεχνο καλλιτεχνικό δίδυμο. Άρτι αφιχθείσαντες από κάποια αραβική χώρα (όπως ομολόγησαν), οι δύο καλλιτέχνες ανέβηκαν στη σκηνή με ένδυση εμφανώς επηρεασμένη από το ταξίδι τους –ίσως και λίγο εκκεντρική, όπως παρατήρησαν κάποιοι συνδαιτημόνες. Μετά από μια sequenza αναστεναγμών (ας μην ξεχνάμε πως ο Φρυόβολος Χαρούπης κουβαλάει πάνω από 50 χρόνια στην πλάτη του, διαρκώς αναβαθμίζοντας το ελληνικό τραγούδι και κάνοντάς το γνωστό σε κάθε γωνιά του κόσμου), οι δύο καλλιτέχνες (που εκπροσωπούν τρεις, ίσως και παραπάνω, γενιές τραγουδιού) μας χάρισαν για αρχή μια μοναδική ερμηνεία του κλασικού σήμερα τραγουδιού τους ‘Καληνύχτα θάλασσα’ –από τον σπουδαίο δίσκο ‘Έγια μόλα, Λεχ Βαλέσα’. Δεν άργησαν να μας χαρίσουν άλλη μια συγκλονιστική ερμηνεία, το εξίσου κλασικό ‘Μετεωρολογία’ (από την ‘Ωρολογία της πρύμνης’). Ορισμένα από τα διαμάντια της πολύχρονης πορείας του Δόκτωρα Φρυόβολου ξεδιπλώνονταν ένα-ένα με περισσή μαεστρία (κατά την εκτέλεση) και ανυπέρβλητο ζήλο (κατά την ερμηνεία), ανάμεσά τους το ‘Ύμνος κυνηγός’ (το τραγούδι-καταγγελία ζει και βασιλεύει!) και ‘Της ξαγρύπνιας η κοτρώνα’ (λαϊκό παραλήρημα κατά την εκτέλεσή του).

Επίσης, τραγούδησαν σε 4 ακόμα γλώσσες (από τις 17 που γνωρίζουν) ήτοι τραγούδια σουηδικά, ρωσικά, ισπανικά και ιταλικά. Από τις παλιρροιακές μπαλάντες, πραγματοποίησαν με αυτό τον τρόπο ένα γρήγορο πέρασμα σε νέο τσουνάμι, για να έρθει αμέσως μετά η στιγμή του συγκαταβατικού ροκ! Η ερμηνεία του ροκ ύμνου ‘Έλα έλα’, με το ρεφρέν-σταθμό στην ιστορία του ελληνικού πενταγράμμου ‘έλα, έλα, να περτσινώσουμε τη λογική / με ούπα σώμα μα και ψυχή / έλα, έλα, να συμψηφίσουμε τις ενοχές / μπας και φτουρήσει ο νες’, έγραψε τη δική της ιστορία κατά την πρώτη –και τελευταία- πανελλήνια εκτέλεση του τραγουδιού. Το κοινό –σχεδόν εκτός ελέγχου- είχε ήδη μάθει απ’έξω τους στίχους και τραγουδούσε εν χορώ και εν καπέλα. Εδώ ίσως να έπρεπε να αναφερθεί πως φήμες ήθελαν τους δύο μεγάλους καλλιτέχνες να έχουν ποδηγετήσει μέρος του κοινού κατά την πρόβα τζενεράλε. Μετά από ένα σύντομο encore (αφού δεν κατόρθωσαν καλά καλά να κατέβουν από τη σκηνή), όπου μας χάρισαν το μαγευτικό έντεχνο ‘Νύχτα σατράπισσα’, ο Χαρούπης και ο Περλόν χάθηκαν στην άβυσσο των καμαρινίων. Το κοινό μάταια προσπαθούσε να ξαναφέρει πίσω τους δύο μοναδικούς αρτίστες. Η πρώτη και τελευταία εμφάνιση του διδύμου που γαλούχησε τουλάχιστον τρεις γενιές ελληνικού τραγουδιού, ήταν ήδη ιστορία.

Αν υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα να μείνει κάτι όρθιο μετά από την πανωλεθρικής υφής εμφάνιση του μεγάλου και σπάνιου Χαρούπη και του φέρελπι Περλόν, σίγουρα επρόκειτο να εξολοθρευτεί πλήρως από το δίδυμο των στρατευμένων έντεχνων (εξ ου και η military-styled ένδυσή τους) Τάο Κράο. Όπερ και εγένετο. Με (φονικά) όπλα ένα πιάνο, ένα (γιαλαντζί) τσέμπαλο, ένα ακορντεόν, την αισθαντική (χμ...) φωνή του Θου Ζου και μισό κιλό ποιότητα, το ντουέτο ερμήνευσε ‘ποίηση-ανώτερη τέχνη’ του Nikos Doulos (στρατευμένος στην κυριολεξία καλλιτέχνης) και ανάγκασε –τοπικούς- δισκογραφικούς παράγοντες να ετοιμάζουν με πανικό και βιασύνη (όποιος προλάβει δηλαδή) αυτοσχέδια συμβόλαια προς υπογραφή. Μεγαλύτερη στιγμή ίσως η ερμηνεία του ‘Μεθοδευμένα’, ένα art ζεϊμπέκικο πάνω σε ποίημα εμπνευσμένο από την καλλιτεχνία της Έφης Σαρρή, τραγουδισμένο σε ύφος Θάνου Μικρούτσικου και βάθος Σταμάτη Κραουνάκη. Εντυπωσιακές οι cadenze του Κου Ζου στην εισαγωγή, στη μέση και στο φινάλε των συνθέσεων.

Ξεχωριστή μνεία ίσως πρέπει να γίνει για τη στιγμή κατάνυξης που πλυμμήρισε το Μικρό Μουσικό Θέατρο, όταν έγινε αναφορά στον αδικοχαμένο Ιταλό τραγουδοποιό Calci Pugni. Ακούστηκε εις μνήμην του το ‘Dolce Dolce’, η διασκευή του πάνω στο ‘Γλύκα Γλύκα’ που έκανε γνωστό στο πανελλήνιο η Έφη Θώδη. Η ηχογράφηση προερχόταν από το CD ‘La Cassetta Greca’ σε πολύ πρόχειρη ηχογράφηση (η τελευταία που πρόλαβε να κάνει), την οποία ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Burnt Productions προλόγισε ως ‘demo’ –δίνοντας χώρο για την ατάκα (του) της χρονιάς: ‘βέβαια, εδώ στην Ελλάδα, demo λέμε τον δίσκο’...

Για να κλείσουμε την ανασκό(λο)πηση της πρώτης ημέρας του Burnt Festival, ας σημειώσουμε την τεράστια επιτυχία που είχε το CD ‘Burnt Compilation’ του οποίου τα αποθέματα εξαντλήθηκαν και ήδη αναφέρονται στην ιστορία ως συλλεκτικά. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αυτό πιθανώς να οφείλεται στο γεγονός ότι η αγορά του CD αυτού, συνοδευόταν από τη δωρεάν παροχή του καρασυλλεκτικού CD του Calci Pugni…

Museum Of Burnt Food

2006-05-05T09:40:00.000-07:00

Κι όμως είναι αλήθεια...! Υπάρχει...!

Μπείτε στο www.burntfoodmuseum.com

Burnt Festival - In memoriam

2006-05-01T10:30:00.000-07:00

Το φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη μνήμη του πρόσφατα (και πρόωρα) αδικοχαμένου Ιταλού τραγουδοποιού CALCI PUGNI, ο οποίος θα πραγματοποιούσε μια ειδική (και σπάνια) εμφάνιση στο πρώτο Burnt Festival.

CALCI PUGNI (1960-2006)

Πρόκειται για τον τελευταίο ίσως underground pop θρύλο της Ιταλικής τραγουδοποιίας με συνεργασίες που φτάνουν μέχρι τους: Adriano Celentano, Fabrizio De Andre, Paolo Conte, Ilfuoco Alcullo, Succhia Pale, Francesco Renga, ενώ κομμάτια του έχουν ερμηνεύσει ο Eros Ramazzotti, ο Toto Cutugno, η Milva και ο Vasco Rossi. Ακριβοθώρητος στις ζωντανές του εμφανίσεις, ο Pugni είχε δεχτεί να έρθει στην Αθήνα, μόνο επειδή ο συναυλιακός χώρος είχε χωρητικότητα κάτω των 100 ατόμων (!!!), με σκοπό να ερμηνεύσει ελληνικά έντεχνα τραγούδια στην ιταλική γλώσσα.

Πλήρης παρουσίαση του βίου και των ημερών του Calci Pugni σε επερχόμενο post.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ του 1ου BURNT FESTIVAL

2006-05-01T10:19:00.000-07:00

Day One – ΤΡΙΤΗ 9 ΜΑΪΟΥ

Τελετή Έναρξης: VESLEMES

Εν είδει aftermath από το live του στο ΜΜΘ λίγες μέρες πριν, ο VESLEMES -τραγουδοποιός με laptop που παράγει pop κατά βάση τραγούδια εξίσου avant-garde ως άκουσμα όσο και οικεία- θα πραγματοποιήσει ένα σφιχτό live-set, το οποίο για το πρωτόκολλο και μόνο, θα χαρακτηριστεί ‘τελετή έναρξης’.

ΜΗΤΕΡΑ ΦΑΛΑΙΝΑ ΤΥΦΛΗ

Μια κιθάρα, μια φυσαρμόνικα, μια φωνή. Ο Αδαμάντιος Διαμαντίδης, κιθαρίστας του Ρελαντί, ξεδιπλώνει, χωρίς αναστολές, τα πιο εσωτερικά τραγούδια του, από το επικείμενο project με τίτλο Μητέρα Φάλαινα Τυφλή. Με μια τολμηρή ακροβασία μεταξύ του folk rock του Mike Scott και των Waterboys, του Θανάση Παπακωνσταντίνου και των Λαϊκεδέλικα, αλλά και των πιο μελωδικά μυσταγωγικών στιγμών των Tool και των U2, ο Α.Δ. εξερευνεί την ακουστική πλευρά μιας αλληλουχίας ηλεκτρισμένων κραυγών, σε γλώσσα και διάλεκτο οικεία και γηγενή.

ΣΤΕΛΛΑ ΡΑΜΦΟΥ

Το γεγονός ότι η πρώτη ζωντανή της εμφάνιση ήταν το support act στη Sapila Thanatou, λέει πολλά πράγματα για τον τσαμπουκά και τις αντοχές της μικρής αυτής τραγουδοποιού. Με θεματολογία που καλύπτει ένα ιδιαίτερα ευρύ φάσμα, από τις διαφημίσεις ζυμαρικών («Tricolore, ήρθαν τα νέα ζυμαρικά...») και ηλεκτρικών συσκευών («η σκούπα Φίλιψ ρουφάει τη σκόνη...») μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες («γαμώ τον εθελοντισμό σας...») και τα ανυπεράσπιστα πλάσματα της φύσης («τι ωραία που’ναι τα μυρμηγκάκια...»), η Στέλλα Ράμφου, πρόκειται –σύμφωνα με πολλούς- για το πιο πολυαναμενόμενο όνομα του φεστιβάλ.

ΔΡ. ΦΡΥΟΒΟΛΟΣ ΧΑΡΟΥΠΗΣ & ΜΑΡΙΟΣ ΦΟΥΑΓΚΡΑ ΠΕΡΛΟΝ

Έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον πλανήτη και κανένα στην Ελλάδα. Έχουν εμφανιστεί σε κατάμεστα στάδια συγκλονίζοντας με τις ανελέητες ερμηνείες τους. Έχουν επηρεάσει, οριοθετήσει και γαλουχήσει γενιές γενεών με τη μουσική τους. Με δισκογραφία που σε όγκο ξεπερνάει ολόκληρη την ελληνική παραγωγή των τελευταίων δεκαετιών (τρεις φορές). Τραγουδούν σε 17 γλώσσες. Και μετά από αναμονή αιώνων, ο Δρ. Φρυόβολος Χαρούπης μαζί με τον Μάριο Φουαγκρά Περλόν σε μία μοναδική (πρώτη και τελευταία) εμφάνιση στην Αθήνα, θα ξετυλίξουν μικρά αλλά ανεκτίμητα δείγματα παλιρροιακής μπαλάντας, νέου τσουνάμι και συγκαταβατικού ροκ! Σας αξίζουν!

[ περισσότερα για το Δρα. Χαρούπη και το Μ.Φ.Περλόν μπορείτε να μάθετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.alltogethernow.gr/souxe.htm ]

Ειδική Εμφάνιση: ΤΑΟ ΚΡΑΟ

Το ‘θηρίο της αθηναϊκής avant-garde’ (sic) Θου Ζου και ο μέχρι πρότινος έντεχνος Κου Ζου ενώνουν τις τραγουδοποιητικές δυνάμεις τους, προκειμένου να μελοποιήσουν ποίηση-ανώτερη τέχνη by Nikos Doulos, εμπνευσμένη από λαϊκές μούσες όπως η Πέγκυ Ζήνα, η Έφη Σαρρή και η Γιώργος Μαζωνάκης. Μια ειδική εμφάνιση ιδιαίτερα φορτισμένη με το κλίμα της χρυσής εποχής των μπουάτ και των κνατ, και ταυτόχρονα απόλυτα συγχρονισμένη με τις νέες στάσεις της μόδας.

Day Two – ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΜΑΪΟΥ

ΒΑΣΙΚ

Τι ιστορίες μπορεί να ξεπροβάλλουν μέσα από ένα μαύρο βαρύ βαλιτσάκι; Μπορεί η μελωδία ενός ακορντεόν να θυμίζει metal μπαλάντα; Θα μπορούσε να εκφράσει τη θλίψη μιας μελαγχολικής ειρωνείας; Η Βάσικ, κατά κόσμον Βάσω Μιχαηλίδου από τη Θεσσαλονίκη, χρησιμοποιεί το ακορντεόν της με απρόσμενο αλλά λυρικό τρόπο, συνοδεύοντας την σπαρακτική της φωνή και υφαίνοντας μελωδίες και τραγούδια επηρεασμένα από τα αγαπημένα της ακούσματα: το Heavy Metal, τη σκοτεινή πλευρά του λυρικού τραγουδιού (Dark Wave), καθώς και τη δυτική μεσαιωνική μουσική του 14-15ου αιώνα.

BOLEK & LOLEK

Οι Bolek & Lolek είναι ο Γιάννης Αναγνωστάτος (drums, ακορντεόν, φωνή) και ο Αλέξανδρος Ηλιάκης (κιθάρα, μπάσο, φωνή) και οι ίδιοι παρουσιάζουν τη δουλειά τους ως «ενορχηστρωμένη μουσική δύο τρουβαδούρων που γνωρίστηκαν σ’ένα lounge café το καλοκαίρι του 2001».

PALINDROME

‘...A wakeful night spent in thoughts welcomes sweet light on board…Your home remains an outlet for my childish fears…wake from your sleep curtains have been drawn ’cause I came into the throne…’. Ο Palindrome (μία εκ των δύο κιθαριστικών μονάδων των Modrec) με δικά του λόγια (και δανεική κιθάρα)...

SPECTRALFIRE

Η έτερη έγχορδοθορυβική μηχανή των Modrec παρουσιάζει ένα άγρυπνο, μεταμεσονύχτιο φασματικό και ηχητικό ρομάντσο για κιθάρα, φωνή και άλλα χαριτωμένα όργανα, ταυτόχρονα και μη.

ΜΟΝΙΚΑ

Έπειτα από συνεργασίες με συγκροτήματα της εγχώριας pop σκηνής (Relevant Box, My Wet Calvin, Cloudscape, Μέντα), η Μόνικα Χριστοδούλου -πρώην μέλος των Serpentine (κιθάρα, φωνητικά)- ηχογραφεί στο σπίτι της τα δικά της τραγούδια. Αρχικώς γραμμένα με μια κιθάρα ή ένα πιάνο, εμπλουτίζονται με επάλληλα στρώματα φωνητικών και σαξοφωνικές ορχήστρες. Αρκετό καιρό μετά την τελευταία φορά που βρέθηκε επί σκηνής, καλείται να παρουσιάσει το υλικό της στην πιο λιτή του μορφή.

ΤΗΕ ΒΟΥ

Ο The Boy κινείται στην παράδοση των αμερικανών τραγουδοποιών (όπως ας πούμε ο Bruce Springsteen, ο Lou Reed, o Leonard Cohen, άντε και ο Johnny Cash). Χρησιμοποιώντας το πιάνο σαν μοναδικό όργανο-όπλο, θα παρουσιάσει υλικό από το προσωπικό του (επερχόμενο) άλμπουμ ’50 God damned songs’.

Οι συναυλίες ξεκινούν στις 21.00 και η είσοδος είναι 9 εβρό (για κάθε μέρα) & 15 εβρό (ενιαίο εισιτήριο και για τις δύο μέρες).

Μικρό Μουσικό Θέατρο, Βεϊκου 33, Κουκάκι (στάση μετρό Συγγρού Φιξ), τηλ.2109245644
www.smallmusictheatre.gr

Burnt Productions, www.myspace.com/kamenidis

1o BURNT FESTIVAL @ Small Music Theatre

2006-05-01T10:12:00.000-07:00

Το πρώτο πραγματικό φεστιβάλ για νέους τραγουδοποιούς είναι γεγονός!

Αρκετά μακριά (δυστυχώς) από τις κρατικές επιχορηγήσεις, τις τηλεοπτικές ζωοπανήγυρεις και λοιπές πολιτιστικές επιχωματώσεις, το Μικρό Μουσικό Θέατρο σε συνεργασία με μια δημιουργική ομάδα περιπλανώμενων μουσικό(εκ)φυλων που μέχρι τώρα προφυλάσσεται κάτω από την επωνυμία Burnt Productions, προσφέρει στέγη (και ίσως τροφή) σε νέους τραγουδοποιούς του εγχώριου αντίσκηνου (για σκηνή ούτε λόγος...) σε μια ύστατη προσπάθεια αναβίωσης -ή και νεκρανάστασης- της ατμόσφαιρας των παλιών προπασοκικών μπουάτ και της γνήσιας τραγουδιστικής έκφρασης.

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ χωρίζεται χονδροειδώς σε δύο θεματικές βραδιές τύπου ‘ελληνικός στίχος’ και ‘ξένος στίχος’ –με αυτή τη συγκεκριμένη σειρά. Την πρώτη μέρα, θα είναι σε θέση να διαπιστώσει κανείς πως κάθε άλλο παρά άσχημα πορεύεται το ελληνικό τραγούδι. Τη δεύτερη μέρα, νέα (και όμορφα) παιδιά θα εκφράσουν αποφορτισμένοι από τα συλλογικά project στα οποία είναι γαντζωμένοι (οι περισσότεροι), τις πιο προσωπικές τους δημιουργίες.

Τα στοιχεία που συνδέουν ως κοινός τόπος (πέρα από ...τον ίδιο τον τόπο) τις δύο βραδιές του φεστιβάλ είναι ο αυθόρμητος χαρακτήρας του, η εγγύηση (εκ μέρους των διοργανωτών) για εξάλειψη μέχρι και της τελευταίας σταγόνας καθωσπρεπισμού και φυσικά ...η πολύπαθη αυτή μουσική φόρμα που οι επιστήμονες αποκαλούν ‘τραγούδι’. Η συνεχής (κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ) μεταπήδηση από το χαβαλέ στο σοβαρό και από το σοβαρό στο σοβαροφανές (δηλαδή ξανά τροφή για χαβαλέ) ίσως βοηθήσει ώστε να υπερνικήσει όλων (ως κοινή συνισταμένη) η λυτρωτική ελαφρότητα που κάνει πάντα τα πράγματα να φαίνονται πιο απλά και πιο όμορφα και –γιατί όχι βρε αδερφέ;- πιο καθημερινά...

Αναλυτικά το πρόγραμμα σε επερχόμενο post.